เคยเปิดหนังสือแล้วเห็นคำศัพท์ที่คุ้นมาก รู้สึกว่า “คำนี้เราเคยเรียน” และเมื่อเห็นคำแปลก็จำได้ทันที แต่พอถึงเวลาพูดจริงกลับ นึกคำไม่ออกตอนพูด หรือใช้เวลาหลายวินาทีกว่าคำนั้นจะโผล่ขึ้นมา
อาการนี้ไม่ได้แปลว่าความจำไม่ดีเสมอไป ปัญหาส่วนหนึ่งอยู่ที่ความแตกต่างระหว่าง Recognition หรือการรู้จักเมื่อเห็น กับ Retrieval หรือความสามารถในการดึงข้อมูลออกจากความจำโดยไม่มีคำตอบวางอยู่ตรงหน้า
หากกิจกรรมส่วนใหญ่คืออ่านรายการคำศัพท์ เปิด Flashcard ด้านคำตอบซ้ำ ๆ หรือไฮไลต์คำเดิมหลายรอบ เราอาจกำลังฝึกให้ตัวเอง “คุ้นกับคำ” มากกว่าฝึกเรียกคำนั้นมาใช้
ดังนั้น กลยุทธ์ความจำ สำหรับการเรียนภาษาจึงไม่ควรถามเพียงว่า “จะจำศัพท์ให้เยอะที่สุดได้อย่างไร?” แต่ควรถามว่า “จะทำอย่างไรให้คำที่เรียนวันนี้ยังเรียกใช้ได้เมื่อถึงเวลาพูดหรือเขียนจริง?”
บทความนี้จะใช้กรอบจำนวนคำและตารางทบทวนเป็นจุดเริ่มต้น ไม่ใช่สูตรตายตัว เพราะจำนวนคำที่เหมาะสมขึ้นอยู่กับระดับ ภาษาเป้าหมาย เวลาที่มี ความยากของคำ และเป้าหมายของแต่ละคน
ทำไมท่องศัพท์แล้วลืม
การ ท่องศัพท์แล้วลืม ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะความจำไม่ได้ทำงานเหมือนพื้นที่จัดเก็บข้อมูลที่บันทึกหนึ่งครั้งแล้วอยู่เหมือนเดิมตลอดไป
สิ่งสำคัญคือออกแบบการเรียนให้ต้องกลับไปพบและดึงข้อมูลนั้นออกมาในช่วงเวลาที่เหมาะสม
ความต่างระหว่างการรู้จักคำกับการเรียกคำมาใช้ได้
ลองทำแบบทดสอบง่าย ๆ เมื่อเห็นคำว่า
negotiate
คุณอาจตอบได้ทันทีว่า “เจรจา”
แต่ถ้ามีคนถามว่า “How would you ask a supplier to negotiate the price?” คุณสามารถสร้างประโยคโดยใช้ negotiate ได้ทันทีหรือไม่?
ถ้าข้อแรกทำได้แต่ข้อหลังติด นั่นแสดงว่าคุณมี Recognition บางระดับ แต่ Retrieval และความสามารถในการนำคำไปใช้อาจยังไม่แข็งแรง
นี่เป็นเหตุผลว่าทำไม การจดจำคำศัพท์ จึงไม่ควรหยุดที่ “เห็นแล้วรู้ความหมาย”
เป้าหมายที่สูงขึ้นคือ
เห็นแล้วเข้าใจ → ได้ยินแล้วเข้าใจ → ดึงคำได้ → ใช้ในประโยคได้ → ใช้ในสถานการณ์ใหม่ได้
เส้นโค้งการลืมและช่วงเวลาที่ควรทวน
แนวคิด Forgetting Curve อธิบายว่าข้อมูลที่เพิ่งเรียนจะค่อย ๆ เลือนไปตามเวลาหากไม่ได้ทบทวน อย่างไรก็ตาม ไม่ควรตีความกราฟหนึ่งกราฟเป็นตารางสากลว่าทุกคนจะลืมคำในอัตราเดียวกัน
การเว้นระยะระหว่างการฝึกช่วยให้คำศัพท์อยู่ได้นานขึ้น และ Spaced Repetition ที่ใช้ร่วมกับ Retrieval Practice มักได้ผลกว่าการพึ่ง Massed Repetition เพียงอย่างเดียว ขณะเดียวกัน ช่วงห่างที่เหมาะสมไม่ได้มีตัวเลขเดียวสำหรับทุกคำและทุกคน
ในทางปฏิบัติ ตารางเริ่มต้นอาจเป็น
วันแรก: เรียนคำใหม่ วันถัดมา: ทดสอบโดยไม่เปิดคำตอบ อีก 2-3 วัน: เรียกคืนอีกครั้ง หนึ่งสัปดาห์: นำไปใช้ในประโยคใหม่ สองสัปดาห์: ทดสอบอีกครั้ง
หากจำได้ง่าย ให้ยืดช่วงออก หากเรียกไม่ได้ ให้ลดช่วงและเพิ่มบริบท
นี่คือหัวใจของ การทวนแบบเว้นช่วง มากกว่าการยึดวันที่ตายตัว
การอ่านซ้ำสร้างความคุ้นเคยลวง
เปิดรายการศัพท์เดิมแล้วอ่านสิบรอบ เรามักรู้สึกว่าคำเหล่านั้น “ง่ายขึ้น” แต่ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะคำตอบอยู่ตรงหน้า
การทำซ้ำเพียงอย่างเดียวโดยไม่มี Retrieval จึงมักให้ผลจำกัดกว่าการฝึกที่บังคับให้ต้องเรียกคืนข้อมูลออกมาเอง
ดังนั้น หลังอ่านคำศัพท์หนึ่งรอบ ให้ปิดคำตอบแล้วถามตัวเอง
“คำนี้หมายถึงอะไร?”
“ถ้าต้องพูดความหมายนี้ในภาษาเป้าหมาย ฉันนึกคำได้หรือไม่?”
“สร้างประโยคใหม่โดยไม่ดูตัวอย่างได้หรือไม่?”
คำถามเหล่านี้ทำให้ความจำต้องทำงานจริง
6 กลยุทธ์ความจำที่ใช้ได้กับทุกภาษา
กลยุทธ์ที่ 1 ทวนแบบเว้นช่วงตามตารางที่ยาวขึ้นเรื่อยๆ
แทนที่จะเรียนคำภาษาญี่ปุ่น 20 คำในคืนเดียวแล้วไม่กลับมาอีก ให้กระจายการพบคำเหล่านั้นออกไป
ตัวอย่างภาษาญี่ปุ่น หากกำลังจำ 食べる (taberu) ซึ่งหมายถึง “กิน” อาจเรียนพร้อมเสียงและประโยค จากนั้นกลับมาทดสอบในวันถัดไป และยืดช่วงเมื่อเรียกได้แม่นขึ้น
สำหรับภาษาสเปน อาจทำแบบเดียวกันกับ comer โดยไม่เพียงเปิดดูคำแปล แต่พยายามเรียกคำและสร้างประโยค เช่น Quiero comer ahora.
สิ่งสำคัญไม่ใช่ว่าต้องทวน “วันที่ 1, 3, 7, 14” เสมอ แต่คือช่วงทบทวนควรปรับตามความยากและความแม่นในการเรียกคืน การเว้นช่วงช่วยให้คำอยู่ได้นานขึ้น แต่ช่วงห่างที่เหมาะสมขึ้นกับความยากของคำและเวลาที่มีของแต่ละคน
กลยุทธ์ที่ 2 ดึงคำจากความจำแทนการเปิดดู
นี่คือ Retrieval Practice
สมมติว่ากำลังเรียนภาษาฝรั่งเศส อย่าเปิดด้านที่เขียนคำว่า restaurant แล้วดูคำแปลทันที ให้เห็น Concept หรือคำถามก่อน แล้วพยายามสร้างคำภาษาฝรั่งเศสเอง
เช่นเดียวกับภาษาจีนกลาง หากกำลังฝึกคำเกี่ยวกับอาหาร อาจใช้ภาพกาแฟเป็น Cue แล้วพยายามนึกคำ เสียง และวรรณยุกต์ก่อนเปิดเฉลย
Flashcard ที่ดีจึงไม่ใช่เครื่องมือสำหรับ “เปิดอ่านเร็ว ๆ” แต่เป็นเครื่องมือบังคับให้สมองพยายามตอบก่อนเห็นคำตอบ
กลยุทธ์ที่ 3 ผูกคำกับภาพและเสียงพร้อมกัน
คำศัพท์ไม่ได้มีเพียงตัวสะกดกับคำแปล เมื่อเรียนคำใหม่ ลองเก็บอย่างน้อย
รูปคำ + เสียง + ความหมาย + ตัวอย่าง
สำหรับภาษาจีนกลาง การจำเพียง Pinyin โดยไม่ฟังเสียงอาจไม่เพียงพอ เพราะเสียงและวรรณยุกต์เป็นส่วนหนึ่งของรูปภาษาที่ต้องเรียน
ส่วนภาษาญี่ปุ่น การเห็นตัวอักษรพร้อมเสียงและภาพหรือสถานการณ์ช่วยให้คำไม่ได้ถูกผูกอยู่กับคำแปลภาษาไทยเพียงทางเดียว
ตัวอย่าง เมื่อเรียนคำว่า “แมว” แทนที่จะสร้างเส้นทาง
猫 → แมว
ลองสร้าง
猫 → เสียง ねこ (neko) → ภาพแมว → ประโยคที่มีคำนี้
เป้าหมายคือสร้างจุดเชื่อมหลายทางให้คำนั้น
กลยุทธ์ที่ 4 เรียนคำในประโยคที่ใช้จริง ไม่ใช่คำโดด
คำหนึ่งคำมักมีเพื่อนที่ปรากฏร่วมกันและมี Pattern การใช้งานเฉพาะ
ภาษาอังกฤษอย่าจำเพียง
decision = การตัดสินใจ
ให้จำ
make a decision
difficult decision
final decision
ภาษาสเปนก็เช่นเดียวกัน คำศัพท์ควรถูกพบในประโยคและรูปแบบที่นำไปใช้จริง ไม่ใช่เพียงคู่คำแปล
เทคนิคจำคำศัพท์ แบบนี้ช่วยให้เวลาพูด เราไม่ต้องประกอบทุกอย่างทีละคำ เพราะมี Chunk บางส่วนพร้อมเรียกใช้
กลยุทธ์ที่ 5 จัดกลุ่มคำตามสถานการณ์แทนตามตัวอักษร
รายการศัพท์ A-Z เหมาะกับการค้นหา แต่ไม่จำเป็นต้องเหมาะที่สุดสำหรับการเตรียมตัวสื่อสาร
ลองสร้างกลุ่ม
ที่ร้านอาหาร: จองโต๊ะ สั่งอาหาร แพ้อาหาร ขอใบเสร็จ ที่ทำงาน: นัดหมาย เลื่อนกำหนด ส่งเอกสาร อัปเดตงาน เดินทาง: เช็กอิน ซื้อตั๋ว ถามทาง กระเป๋าเดินทาง
ผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นอาจสร้างชุด “ร้านสะดวกซื้อ” ส่วนผู้เรียนภาษาเยอรมันที่กำลังเตรียมไปเรียนต่ออาจสร้างชุด “มหาวิทยาลัยและที่พัก”
อย่างไรก็ตาม ไม่จำเป็นต้องเรียนคำที่มีความหมายใกล้กันจำนวนมากพร้อมกันเสมอ เพราะคำที่ความหมายใกล้กันมากเมื่อเรียนพร้อมกันอาจสับสนกันเอง การจัดคำตามหมวด (Semantic Grouping) จึงไม่ได้ดีกว่าในทุกกรณี
ในทางปฏิบัติ ให้ใช้ “สถานการณ์” เพื่อสร้างบริบท มากกว่าบังคับท่องคำพ้องหรือคำในหมวดเดียวกันจำนวนมากใน Session เดียว
กลยุทธ์ที่ 6 สอนคำนั้นให้คนอื่นฟัง
หลังเรียนคำใหม่ ลองอธิบายโดยไม่เปิด Note
สมมติเรียนคำภาษาเยอรมัน ลองพูดว่า
“คำนี้หมายถึงอะไร ใช้ในสถานการณ์ไหน และนี่คือตัวอย่างหนึ่งประโยค”
หรือเมื่อเรียนจีนกลาง ลองอธิบายความหมายพร้อมออกเสียงให้คนอื่นฟัง จากนั้นตรวจว่าตัวเองจำเสียงและวรรณยุกต์ถูกหรือไม่ ไม่จำเป็นต้องมีนักเรียนจริง อธิบายให้เพื่อน ตุ๊กตา กล้อง หรือ Voice Recorder ก็ได้
จุดสำคัญคือการบังคับตัวเองให้จัดระเบียบความรู้และผลิตข้อมูลออกมา แทนการมองคำตอบอย่างเดียว
สร้างคลังคำส่วนตัวที่ใช้งานได้จริง
คลังคำส่วนตัว ที่ดีไม่จำเป็นต้องใหญ่ แต่ต้องช่วยให้คุณกลับมาฝึกสิ่งที่ต้องใช้ได้ง่าย
ควรเก็บข้อมูลอะไรบ้างในแต่ละรายการ
ลองใช้โครงสร้างนี้
| ช่อง | สิ่งที่บันทึก |
|---|---|
| Word / Phrase | คำหรือวลีเป้าหมาย |
| Meaning | ความหมายที่เกี่ยวข้องกับบริบท |
| Sound | เสียงอ่านหรือแหล่งเสียง |
| Chunk / Pattern | คำที่ใช้ร่วมกัน |
| My Sentence | ประโยคเกี่ยวกับชีวิตตัวเอง |
| Situation | จะใช้เมื่อไร |
| Last Retrieval | ครั้งล่าสุดที่เรียกได้โดยไม่ดู |
| Next Review | รอบทบทวนถัดไป |
คำหนึ่งคำจึงไม่ใช่เพียง “ศัพท์ = คำแปล” แต่เป็นข้อมูลพร้อมใช้
ตัวอย่างการสร้าง Vocabulary ตามบริบทการเรียนต่อสามารถดูได้จาก 45+ คำศัพท์ Academic English
ปริมาณคำใหม่ต่อสัปดาห์ที่ทำได้จริง
ไม่มีจำนวนคำต่อวันที่เหมาะกับทุกคน สำหรับจุดเริ่มต้น คนที่มีเวลาวันละประมาณ 15-20 นาทีอาจทดลองคำหรือวลีใหม่ประมาณ 15-30 รายการต่อสัปดาห์ แล้วดูว่าสามารถทบทวนของเก่าได้ทันหรือไม่
ถ้าสัปดาห์ถัดมาคำเก่าสะสมจน Review ไม่หมด ให้ลดจำนวนใหม่
ถ้ามีเวลาและเรียกคืนได้ดี อาจเพิ่มทีละน้อย
กฎที่มีประโยชน์กว่าการตั้งเป้า “วันละ 50 คำ” คือ
จำนวนคำใหม่ต้องไม่มากจนทำลายเวลาทบทวนคำเก่า
นี่ทำให้ การจดจำคำศัพท์ เน้น Retention มากกว่ายอดสะสม
วิธีคัดคำที่ควรจำออกจากคำที่แค่ควรรู้จัก
แบ่งศัพท์เป็นสองชั้น
Active Vocabulary: คำที่ต้องพูดหรือเขียนเอง Recognition Vocabulary: คำที่เข้าใจเมื่อพบก็เพียงพอในตอนนี้
หากทำงานฝ่ายขาย คำเกี่ยวกับราคา การเจรจา เงื่อนไข และการติดตามงานอาจต้องอยู่ใน Active Vocabulary
แต่คำเฉพาะทางที่พบเพียงครั้งเดียวในบทความอาจยังไม่ต้องใช้เวลาฝึก Retrieval หลายรอบ
คำถามง่าย ๆ คือ
“ในอีก 30 วัน ฉันมีโอกาสต้องใช้คำนี้เองหรือไม่?”
ถ้าคำตอบคือ “ใช่” ให้ Priority สูงขึ้น
จำคำในภาษาที่มีระบบต่างจากไทย
กลยุทธ์ความจำ หลักยังใช้ข้ามภาษาได้ แต่ข้อมูลที่ต้องจำในแต่ละภาษาไม่เหมือนกัน
ภาษาที่มีตัวอักษรของตัวเอง
สำหรับจีนกลางและญี่ปุ่น ผู้เรียนต้องตัดสินใจว่ากำลังจำอะไร หากเป็นภาษาญี่ปุ่น อาจต้องเชื่อม รูปตัวอักษร + การอ่าน + ความหมาย + การใช้
อย่าแยกการเขียนออกจากคำจริงนานเกินไป ตัวอักษรควรกลับไปปรากฏในคำและประโยคที่มีความหมาย ภาษาจีนกลางก็เช่นกัน การจำ Character ควรสัมพันธ์กับเสียง ความหมาย และคำที่ Character นั้นปรากฏ
ภาษาที่มีเพศของคำนาม
ในภาษาฝรั่งเศส เยอรมัน อิตาลี หรือสเปน การจำคำนามโดยตัดข้อมูลทางไวยากรณ์ที่จำเป็นออก อาจทำให้ต้องกลับมาเรียนคำเดิมใหม่ แทนที่จะจำเพียงคำนาม ให้เรียนพร้อม Article หรือรูปแบบที่ช่วยบอกข้อมูลสำคัญของคำนั้น เช่น แทนที่จะเก็บ “คำ = ความหมาย” อย่างเดียว ให้เก็บเป็น Chunk ที่สะท้อนรูปใช้งานจริง
การสังเกต Pattern ระหว่างภาษาเพิ่มเติมสามารถต่อยอดได้ที่ รู้จำรูปแบบไวยากรณ์ข้ามภาษา
ภาษาที่มีวรรณยุกต์
ภาษาจีนกลางทำให้เห็นชัดว่าคำศัพท์ไม่ได้ประกอบด้วยตัวอักษรและความหมายเท่านั้น หากจำพยางค์แต่ไม่แม่น Tone ความรู้ของคำนั้นยังไม่ครบสำหรับการฟังและพูด
ดังนั้น Flashcard อาจต้องมี Audio และการทดสอบควรมีทั้ง
เห็นความหมาย → ผลิตเสียง ได้ยินเสียง → ระบุความหมาย
ผู้พูดภาษาไทยอาจคุ้นกับแนวคิดเรื่องวรรณยุกต์อยู่แล้ว แต่ไม่ควรนำระบบวรรณยุกต์ไทยไปแทนระบบจีนกลาง เพราะแต่ละภาษามีระบบเสียงของตัวเอง
วัดว่าจำได้จริงหรือแค่คุ้นตา
ถ้าอยาก จำคำศัพท์ให้ได้นาน ต้องมีการทดสอบที่ยากกว่าการถามว่า “เคยเห็นคำนี้หรือไม่?”
แบบทดสอบดึงคำแบบไม่มีตัวเลือก
แทน Multiple Choice ให้ใช้ Free Recall
เห็นภาพ → พูดคำ เห็นสถานการณ์ → เลือกวลีเอง เห็นความหมาย → เขียนคำ ได้ยินคำ → อธิบายความหมาย
ก่อนเปิดเฉลย ให้เวลาตัวเองพยายาม Retrieval จริง
หลักของ Retrieval Practice คือการพยายามดึงคำออกมาจากความจำเอง ซึ่งช่วยให้จำได้มากกว่าการเห็นข้อมูลซ้ำอย่างเดียว
การใช้คำในบริบทใหม่ที่ไม่เคยเจอ
หากเรียน
make a decision
อย่าทดสอบเพียงประโยคเดิม ให้ลอง
“We need to make a decision before Friday.”
จากนั้นสัปดาห์ถัดไปเปลี่ยน Context
“It was difficult to make a decision without enough information.”
ถ้าใช้คำได้เฉพาะประโยคที่ท่องมา ความรู้ยังผูกกับตัวอย่างเดิมมากเกินไป
สำหรับคำที่ต้องใช้ในการเขียน ลองนำไปเขียน Paragraph จริงและตรวจว่าคำเหมาะกับความหมาย Register และโครงสร้างหรือไม่ ผู้ที่ต้องการพัฒนาการเรียบเรียงความคิดสามารถดู พื้นฐาน Academic Writing ภาษาอังกฤษ
เกณฑ์ตัดสินว่าคำนั้นเข้าคลังถาวรแล้ว
ไม่จำเป็นต้องมีเส้นแบ่งทางวิทยาศาสตร์ว่า “ผ่าน 5 ครั้ง = จำถาวร”
ใช้เกณฑ์เชิงปฏิบัติแทน เช่น คำนั้นควร
1. เข้าใจเมื่อเห็นหรือได้ยิน 2. เรียกได้โดยไม่มีตัวเลือก 3. ใช้ในประโยคใหม่ได้ 4. ยังเรียกได้หลังเว้นช่วง 5. ใช้ได้ในสถานการณ์ที่ต้องการจริง
เมื่อผ่านทั้งหมด ให้ลดความถี่ในการ Review แต่ยังเปิดโอกาสให้คำนั้นกลับมาปรากฏผ่านการอ่าน ฟัง พูด และเขียน
คำถามที่พบบ่อย
ควรจำกี่คำต่อวัน
ไม่มีตัวเลขเดียวที่เหมาะกับทุกคน เริ่มจากจำนวนที่ยังเหลือเวลาสำหรับ Review และ Output เช่น 3-5 คำหรือวลีใหม่ต่อวันสำหรับคนที่มีเวลาจำกัด แล้วติดตามหนึ่งถึงสองสัปดาห์ หากคำเก่ายังเรียกได้และ Review ไม่ล้น ค่อยเพิ่ม
เป้าหมายไม่ใช่จำนวนที่ “เคยเรียน” แต่เป็นจำนวนที่ยังหยิบใช้ได้
ใช้แอปหรือจดมือดีกว่ากัน
ทั้งสองวิธีใช้ได้
แอปมีข้อดีเรื่องการจัด การทวนแบบเว้นช่วง การแจ้งเตือน และ Audio ส่วนการจดมือเหมาะกับคนที่ชอบจัดระบบด้วยตัวเองหรือจำได้ดีขึ้นเมื่อสร้าง Note อย่างมีความหมาย
ไม่จำเป็นต้องเลือกฝ่ายเดียว อาจจดคำและประโยคระหว่างเรียน แล้วนำเฉพาะคำ Priority สูงเข้า Flashcard เพื่อทำ Retrieval Practice
เครื่องมือควรลดงานจัดการ ไม่ใช่กลายเป็นงานหลักแทนการใช้ภาษา
ลืมคำที่เคยจำได้แล้วต้องเริ่มใหม่หรือไม่
ไม่จำเป็น การลืมไม่ได้แปลว่าความพยายามครั้งก่อนสูญเปล่าทั้งหมด ลองให้ Cue ก่อน เช่น Context, ภาพ หรืออักษรตัวแรก แล้วพยายามเรียกอีกครั้ง
จากนั้นลดช่วงห่างของ Review ชั่วคราว และนำคำกลับไปใช้ในประโยคใหม่
ถ้าคำเดิมลืมซ้ำหลายครั้ง อาจต้องเพิ่มความเชื่อมโยง เช่น ภาพ เสียง Personal Example หรือสถานการณ์จริง แทนการเพิ่มจำนวนรอบอ่านอย่างเดียว
เปลี่ยนคลังคำให้กลายเป็นคำที่คุณใช้พูดได้
การมีสมุดศัพท์ 2,000 คำไม่ได้หมายความว่ามี 2,000 คำพร้อมใช้
เป้าหมายของ กลยุทธ์ความจำ ที่ดีคือทำให้ระยะห่างระหว่าง “เคยเห็น” กับ “หยิบมาใช้” สั้นลง
เริ่มจากเลือกคำที่เกี่ยวข้องกับชีวิตจริง สร้าง คลังคำส่วนตัว ที่มีเสียง Context และประโยคของตัวเอง ใช้ Retrieval Practice แทนการเปิดอ่านอย่างเดียว แล้วกระจายการทบทวนออกไปตามความยากของแต่ละคำ
จากนั้นต้องพาคำออกจาก Flashcard
ใช้คำเหล่านั้นเล่าเรื่อง อธิบายงาน เขียนข้อความ ตั้งคำถาม และพูดกับคนจริง เพราะ Vocabulary ที่พร้อมใช้ต้องถูกฝึกในกิจกรรมที่ต้องเรียกใช้งานจริงด้วย
หากกำลังต่อยอดภาษาอังกฤษไปสู่ภาษาใหม่ สามารถดูภาพรวมได้ที่ เรียนหลายภาษาให้สำเร็จ ไปให้ไกลกว่าแค่ภาษาอังกฤษ
สำหรับคนที่ต้องการสร้างระบบ Review ด้วยเครื่องมือดิจิทัล อ่านต่อได้ที่ 20 แอปและเทคโนโลยีเรียนภาษา และเมื่อมีคลังคำพร้อมใช้แล้ว ให้นำไปทดสอบกับบทสนทนาที่คาดเดาไม่ได้ผ่าน วิธีหาพาร์ทเนอร์ฝึกภาษา
ท้ายที่สุด การจดจำคำศัพท์ ที่มีประโยชน์ไม่ได้วัดจากจำนวนคำที่ไฮไลต์ จำนวนหน้าในสมุด หรือจำนวน Flashcard ที่เปิดผ่าน แต่ควรวัดจากคำที่ยังเข้าใจ เรียกคืน และนำไปใช้ได้เมื่อสถานการณ์ต้องการ
หากต้องการฝึกเปลี่ยนคำศัพท์ที่เรียนมาให้เป็นภาษาที่ใช้ในการสนทนาจริง พร้อมรับ Feedback จากผู้สอน สามารถดูภาษาและรูปแบบการเรียนได้ที่ หลักสูตรภาษาต่างประเทศของ inlingua
